کابل شبکه CAT5

کابل پچ یا کابل اتصال موقت دیدگاه خود را بنویسید

کابل پچ یا کابل اتصال موقت

یک «کابل پچ» (patch cable)، «پچ کورد» (patch cord)  یا «پچ لید» (patch lead)، کابلی الکتریکی یا نوری است که برای اتصال موقت (پچ کردن) یک دستگاه الکترونیکی یا نوری به دستگاهی دیگر، به منظور هدایت و انتقال سیگنال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

برای اتصال دستگاه‌های مختلف، به‌عنوان مثال سوئیچ به کامپیوتر یا سوئیچ به روتر از این کابل‌ها استفاده می‌شود. پچ کوردها معمولاً در رنگ‌های متنوعی تولید می‌شوند تا به‌راحتی قابل تشخیص باشند. این کابل‌ها نسبتاً کوتاه و معمولاً از ۳۰ سانت تا ۱۰ متر هستند.

انواع کابل پچ

انواع پچ کوردها یا کابل‌های پچ شامل کابل‌ میکروفون، کابل‌ الحاقی هدفون (به‌منظور افزایش طول)، کابل کانکتور XLR، کابل کانکتور کوچک تلفن (TT)، کابل کانکتور RCA، کابل کانکتور صوتی ۴/۱ اینچی TRS و همچنین کابل‌های اترنت ماجولار و کابل‌های ضخیم‌تر «snake cable» می‌شوند (مشابه شلنگ یا مار که چندین کابل در یک روکش قرار می‌گیرند) و برای انتقال سیگنال‌های ویدئویی یا تقویت ‌شده مورد استفاده قرار می‌گیرند. با این حال، عنوان کابل پچ یا پچ کورد معمولاً تنها برای اشاره به کابل‌های رابط کوتاه در «پچ‌ پنل‌ها یا تابلوهای اتصال موقت» (patch panels) به کار می‌رود.

اتصال موقت

عبارت یا اصطلاح «patch» (اتصال موقت) از کاربرد اولیه آن در استودیوهای رادیو و تلفن اقتباس شده که در آن تجهیزات یدکی که در حالت «آماده‌ به‌کار» نگه‌داری می‌شدند، می‌توانستند به‌صورت موقت به‌عنوان جایگزین دستگاه‌های خراب مورد استفاده قرار گیرند. این اتصال مجدد توسط پچ پنل‌ها و پچ کوردها ، مشابه با جک فیلدهای سوئیچ‌بردهای تلفن cord-type انجام می‌شد (جک فیلد مشابه با پچ‌پنل است).

علاوه بر این، پچینگ می‌تواند اتصالات موقت غیرمعمول بین دستگاه‌هایی را ایجاد کند که به‌ندرت مورد نیاز هستند. سینتی‌سایزرهای آنالوگ موزیک معمولاً از کابل‌های پچ برای اتصالات داخلی بخش‌های مختلف مانند اسیلاتورها، فیلتر‌ها و موارد دیگری از این قبیل استفاده می‌کنند.

نوع کابل کشی پچ کورد

نوع کابل‌کشی توسط پچ کوردها با کابل‌کشی ساخت‌یافته استاندارد متفاوت است. در واقع کابل پچ برای انعطاف‌پذیری بیشتر به صورت رشته‌های به‌هم تابیده ساخته می‌شود، در حالی که کابل‌های استاندارد مسی به صورت مفتولی تولید می‌شوند. شایان ذکر است که «تضعیف سیگنال» (signal loss) در کابل‌ پچ به دلیل رشته‌ای بودن، بیشتر از کابل‌های مفتولی بوده و باید طول آنها کوتاه در نظر گرفته شود.

ضخامت کابل پچ

این کابل‌ها می‌توانند به اندازه ۳ اینچ (حدود ۸ سانتی‌متر) باشند تا دستگاه‌هایی که به روی هم قرار گرفته‌اند را به یکدیگر متصل کرده یا سیگنال‌ها را از طریق patch bay (نام دیگری برای پچ پنل) هدایت کنند. از طرف دیگر، پچ کوردها می‌توانند به طول ۲۰ فوت (حدود ۶ متر) یا بیشتر باشند و به شکل کابل‌های snake مورد استفاده قرار گیرند.

با افزایش طول، کابل‌ها معمولاً ضخیم‌تر و/یا با شیلدینگ بیشتری ساخته می‌شوند تا مانع از تضعیف سیگنال attenuation) یا (signal loss و ایجاد فرکانس‌های رادیویی ناخواسته و اغتشاش صوتی (صدای هوم) شوند، در واقع این اقدام برای جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی صورت می‌گیرد.

نوع کابل پچ یا پچ کورد

کابل‌های پچ یا پچ کوردها اغلب از کابل‌های کواکسیال ساخته می‌شوند که در آنها سیگنال از طریق یک سیم مفتولی مرکزی (core) دارای شیلد و اتصال زمین بازگشتی که به صورت مش به دور آن پیچیده شده است، منتقل می‌شود. به هر دو سر کابل، کانکتورهای مختلفی را می‌توان متصل کرد تا قابلیت اتصال به انواع دستگاه‌ها را داشته باشد.

پچ کورد

پچ کوردها به شکل‌های زیر به بازار عرضه می‌شوند:

  • به شکل کانکتورهای تک-سیم، به‌عنوان مثال، کانکتورهای موزی banana connector) یا (pin plug
  • به شکل کابل‌های کواکسیال، به‌عنوان مثال، کانکتورهای BNC که به کانکتورهای چفتی هم مشهور هستند.
  • به شکل کابل‌های روکش‌دار یا بدون روکش Cat5، Cat5e، Cat6 یا Cat6e در قالب کانکتورهای ماجولار(RJ-45)  ۸P8C با استانداردهای سیم‌بندی T568A یا T568B (کابل‌های ماجولاری که از یک سمت با استاندارد T568A و در سمت دیگر با استاندارد T568B سیم‌بندی شده‌اند، معمولاً به‌عنوان کابل‌های کراس(crossover) شناخته می‌شوند)
  • به شکل کابل‌های فیبر نوری

کانکتور پچ کورد

پچ کورد همیشه از دو طرف دارای کانکتور است، اما کابل Pigtail که مشابه پچ کورد ساخته می‌شود، تنها از یک سمت دارای کانکتور بوده و سر دیگر آن به شکل فیبر یا سیم لخت، آزاد است. در حوزه تخصصی کابل‌کشی، گاهی اوقات این کابل‌ها به‌عنوان پچ کورد بلانت(blunt patch cord) شناخته می‌شوند (پچ کوردی که از یک طرف آزاد و بدون پوشش است).

سر بدون کانکتور این کابل‌ها (Pigtail) به‌منظور اتصال دائمی به یک قطعه یا ترمینال در نظر گرفته شده است. در مقایسه با Pigtail سیم مسی، Pigtail فیبر نوری را می‌توان دقیق‌تر به‌عنوان یک کانکتور توصیف کرد. کابل Pigtail فیبر نوری از یک تکه کوتاه فیبر نوری و یک کانکتور نوری (optic) از پیش نصب ‌شده در یک طرف فیبر تشکیل شده که معمولاً به همراه یک محافظ در برابر آسیب‌های فیزیکی (tight-buffered) ساخته می‌شود. سر آزاد این Pigtail لخت شده و به یک فیبر نوری یا یک ترانک شامل چند فیبر نوری، فیوژن (اتصال ذوبی) می‌شود. جوش دادن (فیوژن کردن) کابل‌های Pigtail به هر فیبر در ترانک، کابل فیبر نوری (شامل چندین رشته فیبر نوری) را برای اتصال به تجهیزات مختلف آماده می‌کند.

ضبط صدا و موسیقی

کابل‌های متنوعی برای انتقال سیگنال‌های الکتریکی در استودیوهای ضبط صدا و به همراه سازهای الکترونیکی و الکتریکی مورد استفاده قرار می‌گیرند. میکروفون‌ها معمولاً توسط کابل‌های میکروفون XLR که از کانکتور‌های XLR سه پین ​​استفاده می‌کنند، به بردهای میکس صدا یا سیستم‌های PA متصل می‌شوند.

طیف وسیعی از سازهای الکتریکی و الکترونیکی مانند گیتار الکتریکی، گیتار باس الکتریکی، سینتی‌سایزر، پیانوی الکتریکی و درام الکتریکی از پچ کوردهای ۴/۱ اینچی مونو برای اتصال به تقویت‌کننده‌ها (آمپلی‌فایر) استفاده می‌کنند.

نوازندگان، اغلب اوقات برای نواختن ساز خود از کابل‌های طولانی‌تر (۱۰ تا ۲۰ فوت) برای اتصال سازها به تقویت‌کننده استفاده می‌کنند و پچ کوردهای کوتاه‌تر (از چند اینچ تا ۲ فوت) را برای اتصال  مجموعه‌ای از دستگاه‌های تولید افکت، پدال‌های استامپ باکس (stomp box) یا سایر پردازنده‌های سیگنال به‌کار می‌برند.

تجهیزات دی جی ها

دی‌جی‌ها، تجهیزات پخش موسیقی میز کار خود را با استفاده از کانکتورهای استریوی RCA به میکسرها یا سیستم‌های PA متصل می‌کنند. این افراد گاهی اوقات مجبور به استفاده از تجهیزاتی با کابل‌های مختلف می‌شوند که ممکن است مشکلاتی را هنگام اتصال ایجاد کنند.

به‌عنوان مثال، دستگاه‌های ضبط و پخش و همچنین میکسر آنها از کانکتورهای RCA استفاده می‌کنند، اما اگر از یک درام یا سینتی‌سایزر باس استفاده کنند، ممکن است نیاز به کانکتور ۴/۱ اینچی مونو داشته باشند. برای حل این مشکل، دی‌جی‌ها می‌توانند از مبدل‌ها یا کابل‌های خاص استفاده کنند (به‌عنوان مثال مبدل RCA به ۴/۱ اینچ مونو).

برای انتقال سیگنال‌های تقویت‌ شده از آمپلی‌فایرها به بلندگوها (هم در سیستم PA و هم با تقویت‌کننده‌های ساز موسیقی)، کابل‌های ضخیم‌تر (Heavier-gauge) مورد استفاده قرار می‌گیرد. کابل‌های‌ کانکتور صوتی ۴/۱ اینچی TRS می‌توانند برای انتقال سیگنال‌های استریو مورد استفاده قرار گیرند. به همین دلیل آنها برای هدفون‌های استریو و همچنین ایجاد اتصالات موقت (برای مثال، اتصال یک افکت داخل یک میکسر) استفاده می‌شوند.

کابل های تالارهای موسیقی و استودیوهای ضبط

تالارهای موسیقی، سالن‌های کنسرت و استودیوهای ضبط از کابل‌های ضخیم‌تری استفاده می‌کنند که مانند شلنگ بوده و به کابل‌های snake نیز مشهور هستند. این کابل‌ها شامل دسته‌ای از کابل‌های نازک‌تر بوده و به منظور اتصال تجهیزات صوتی به یکدیگر، از هر دو سر به پچ‌پنل‌ (patch bay) متصل می‌شوند.

patch bay در واقع یک صفحه تخت و شامل کانکتور‌های صوتی است که کابل‌های XLR (نر و ماده) و جک‌های ۴/۱ اینچی را می‌توان به آن متصل کرد. کابل snake نصب و راه‌اندازی اینگونه تجهیزات را ساده‌تر می‌کند، زیرا بدون آن یک مهندس صدا مجبور است از کابل‌های متعددی برای اتصال ۲۰ یا ۳۰ میکروفون و سازهای موسیقی از صحنه تا اتاقک میکس استفاده کند.

به این ترتیب، ممکن است کابل‌ها در طول مسیر به هم پیچیده شوند و در انتهای مسیر با وجود حدود ۲۰ کانکتور مشخص نباشد که کدام کابل مربوط به کدام میکروفون یا ساز است؛ اما patch bayها شماره‌گذاری شده‌اند و مهندس صدا به راحتی می‌تواند متوجه شود که کدام میکروفون یا ساز به کدام شماره متصل است.

منبع: ویکی پدیا

منابع:

  1. “Data Cabling FAQs”.Cabling Solutions. Retrieved ۲۰۱۵-۱۱-۱۰.
  2. “Pigtail”.atis.org. ATIS Telecom Glossary. Retrieved ۳ September ۲۰۱۴

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • ثبت نام

رمز عبور خود را گم کرده اید؟ لطفا آدرس ایمیل خود را وارد کنید. شما یک ایمیل بازیابی رمز عبور از سمت ما دریافت خواهید کرد که می توانید بعد از آن رمز عبور جدید برای خود تنظیم کنید.
ما اطلاعات شخصی شما را با هیچ کس به اشتراک نمی گذاریم.